Układ prac naukowych wymusza zastosowanie obowiązkowych elementów. Do nich zalicza się m.in. spis treści czy wstęp. Praca seminaryjna może być wyłącznie opisowa, ale też zawierać część eksperymentalną. Wówczas poszczególne składowe pracy mogą się różnić.

 

To samo dotyczy aneksu. Nie we wszystkich przypadkach jest on konieczny, jednak w większości prac seminaryjnych jest obecny. Po co stosuje się aneks? Głównie po to, żeby zawrzeć pewne materiały, które są powiązane z pracą. W aneksach studenci mogą zamieszczać np. różne mapy, zdjęcia. Jeżeli praca seminaryjna ma charakter ankietowy, w aneksach zamieszcza się wzór tej ankiety. Czasem są to szczegółowe wyniki badań. W aneksie znajdują się zatem wszystkie te materiały, których obecność jest wskazana, chociażby ze względu na to, żeby podkreślić obiektywność swojej wypowiedzi.

 

Aneks zamieszcza się w końcówce pracy seminaryjnej czy też pracy licencjackiej. Wszystkie załączniki muszą być odpowiednio uszeregowane. Nadaje im się numer oraz tytuł, czyli podobnie, jak w przypadku spisu treści. Niekiedy problemem bywa numeracja stron aneksu. Niektórzy promotorzy chcą, żeby aneks był numerowany w sposób odmienny od reszty pracy seminaryjnej. Część z kolei dopuszcza ciągłość numeracji, zatem aneks zyskuje kolejne numery, po zakończeniu poprzedniego rozdziału.

 

Praca seminaryjna powinna charakteryzować się określoną objętością stron. Niektóre rozdziały naturalnie są zdecydowanie krótsze od pozostałych, jak np. wstęp czy spis treści. Część teoretyczna czy wynikowa są już znacznie dłuższe. W przypadku aneksu nie ma ściśle ustalonego limitu stron. Wszystko uzależnione jest od tego, ile załączników autor chce umieścić. Nie należy jednak sztucznie zawyżać objętośći pracy seminaryjnej, dodając jak najwięcej załączników. Trzeba bowiem pamiętać, że w aneksie muszą się znaleźć jedynie istotne dokumenty, powiązane z całością pracy.